Çarmıhtan İndiriliş
“Çarmıhtan İndiriliş” (The Deposition), Peter Paul Rubens’in 1602 tarihli İsa’nın Çarmıhtan İndirilişi konulu tablosudur. Eser daha önce Van Dyck’a atfedilmiştir.
Tarihçe
Avrupa Baroğu’nun dâhisi kabul edilen Peter Paul Rubens, bu eser üzerinde 1601–1602 yıllarında, “Sonsuz Şehir”deki ilk ikameti sırasında çalışmıştır. 1601–1602’de Santa Croce in Gerusalemme kilisesindeki Sant’Elena şapeli için üç yapıt ve 1606–1608’de Chiesa Nuova (Santa Maria in Vallicella) için sunak panosu siparişi almıştır.
Rubens, 17. yüzyılın ilk on yılında Roma’daki resim sanatına yalnızca önemli bir damga vurmakla kalmamış, tabloda görülen çeşitli unsurların da gösterdiği üzere Tiziano’nun eserleriyle temas kurmuştur; köken zinciri bilinmeyen bu yapıt, oda II’deki diğer tabloya kıyasla Borghese Galerisi’ne çok daha geç girmiştir. İlk kez 1833 tarihli fideikommissumda kayda geçmiştir ve burada Anthony van Dyck’a atfedilmiştir.
Tuvallin her iki yanı büyütülmüştür; muhtemelen daha büyük bir çerçeveye uydurmak amacıyla.
Betimleme
Ön planda, ölü İsa’nın bedeni üzerinde duran mezar, alçak kabartmalarla bezenmiş antik bir lahdi taklit eder; kısa kenarlardan birinde ağlayan cenaze dâhisi ve kurban öğesi, uzun kenarlardan bir bölümünde ise başka sahneler görülür. Mezarın üzerindeki dikenli taç ve çiviler de Tanrı Oğlu’nun kurban oluşuna işaret eder.
Çözümleme
Tablo, Mesih’in ilahî ve beşerî doğalarının tecessümünü—ölüm ile muhtemel gelecekteki yaşam arasındaki o eşiği—büyük bir yorum gücüyle işler. Tüm renkler ve ışık tonları, et renkleri içinde birleşir.
Rubens üzerindeki Roma heykellerinin etkisi, özellikle sahneleriyle antik sunakta ve figürlerin yüksek plastik kabartmalarında belirgindir. Resmin yoğun renk dokusu, Tiziano’nun geç dönem eserlerine çok şey borçludur; havalı titreşim ve yumuşak ritimler ise Correggio’yu anımsatır. Karanlık alanda ansızın çakan ışık, Rubens’in çağdaşı Caravaggio’nun ışık–gölge deneyleriyle başlangıçta rekabet ettiğini düşündürür.